Eyl 22, 2014 - • Kalemin Secdesi    Yorum yok

Ey Dost Sende Gitme

Ey Dost Sende Gitme

                Nerelerdesin? Neden bırakıp gittin beni bir başıma? Kavlimiz birlikte yürümek değil miydi dostum? “Sabahın seherinde başlayan yolumuz öğlenin güneşinde kesiştiğin de dememiş miydik kararan göğün altında yıldızları avuçlayalım sonra beraber gideriz karanlığa diye”.

Sen değil miydin yolumu şaşırdığım da dizginlerimden çekiştirip beni yola sürükleyen? Ben değil miydim bunaldığın da seni bir şiirin busesiyle okşayarak uyandıran? Ey dost! Ne oldu da kavlimiz bozuldu uzaklaştın benden? Bilmez misin ki sen yoksan bende yokum… Sen öldüğünde bende ölürüm?

Birbirine değemeden yaşanan hayatların içinde biz birbirimize değmeden birbirimizin içinde erimemiş miydik? Kelimelerim yokuş aşağı yuvarlanırken, ben arkalarından uçurtmasını elinden kaçıran bir oğlan çocuğunun şaşkınlığıyla izlerken, sen değil miydin kelimelerini topla gel diyen?

                Ey dost! Sende gitme!

                Ben ki aklımı kendi haline bıraktığım da daha çok yorulacağını bilmezdim. Ruhumu eksikliğin içine savurduğum da bundan haz duyacağını sanırdım. Meğerse hazzın son hali de güldürmez ağlatırmış. Mutluluğun son noktası ölüme benzermiş, gülerken ağlamakta ondanmış.

                Ey dost nerelerdesin? Kimlerlesin? Hangi yerin göğünde kanatlandın da, hangi yere konmak için alçalırsın? Kimlerle dost meclisi kurarsın da ben giremem o odalara, oturamam o sofralara…

Yaşarken ölmekmiş dostun gidişi… Ölüme eşmiş yalnızlığında savrulan ruhun eksikliği.

                Geldin demek…

                Habersiz bıraktın beni, dilin sustu da öldün sandım. Yokluğunda güneşin doğuşu bile kamaştırmadı gözümü. Cılız bir fener gibi güneşi aldım elime de aydınlık sokaklar da aradım seni. Madem yaşardın da neden sustu dilin? Neden habersiz bıraktın beni? Arzun ölümümü görmekse al işte ölürdün beni. Temelli gidiş değilmiş bu… Temelli giden ölmüş demekmiş.

                Ruhumu ferahlatan diyarlar da dolanmanı istemez miyim ben? Bilmez miyim ayrılıklar dostluğu tazeler, küllerinden yeniden doğar dostluk… Yeniden doğan eskisi değildir artık. Eski dostlukların vefasını bulursun yenisin de ama asla eskisi olamaz.

                Şimdi git! Gidebildiğin kadar uzaklara git. Pencereden seyrederek yaşanmaz ki hayat. Karış hayata. Her hayat kendi yolunu adımlar. Yeter ki temelli gitme…  Gidişin iyi geliyorsa sana, yanımda olmandansa uzaklarda olman yeğdir bana.

Yeter ki haberim olsun senden…

Yeter ki haberin olsun benden…

Ey Dost yolun açık olsun…

Adem KOÇAKER

Kalemin Secdesi

26.03.2014

~ 14:25        Etiketler: ,
(1 oy, Ortalama: 5,00 5 oydan)

Diyecek bişeyin varsa ,devam et ,yorum yaz !