Güneşin yakıcı sıcağına aldırmadan yürüyordu… Yere atılan bir sigara izmariti kadar efkarlıydı başı… “Kent” dedi… Sanki dünyanın diğer adı… Masum yüzüyle aldatan, yutan insanları… “Dünya” dedi… Olabildiği kadar sahte…

Yaktığım bütün gemiler küllerini savurdu yüzüme...

Hesapsız öfkelerle kırdığım günahsız umutlarım, vebalini boynuma astığım sevdasızlığım, her gece kabusum oluyor... İki kelimelik cevapların ardından kapanıyor bütün…

 

Gitmek mi zor kalmak mı zor
Alıştım mı sensizliğe unuttum mu sor
Her lafın sonu yine senin haberin
Ya da sorma anlatamaz dili yok kaderin

 


Şimdi kim can katacak canıma sarılıp kim yakacak
Bitmiyor kavg…

 


Sabrı anlat bana...
Mağlubiyetlere dayanmayı öğret ruhuma
Bir ışık yak aydınlansın ufuklarım
Söyle ne vâkit sona erer bu amansız sınanma?












Özlemi anlat bana...
Göğünde kanat çırpan vuslat kuşları
Ne…

Gittin işte;
beni ayak izlerinde ki gözyaşlarımla bırakarak
senin her zaman gidişlerin vardı zaten
benim gelişlerime puslu barikat...



Şimdi;
makas ucunda ki tek kesimlik acılarla başbaşayım
dekoltesi bol gülüşler di…