Adın esir aldı yine kalemimi... Ne zaman kalemi elime alsam, senin sokaklarında buluyorum soluğumu... Bir çocuğun sapan taşına gizleyip inancımı, bir bebeğin parlayan gözlerine bırakıp umudumu, senin sokağına koşuyor…

Gelemiyorum yanına !
O kadar çok engel var ki arada
Bir uçurtmanın kuyruğuna takılıp
gelmek istedim;
Çekmedi yorgun bedenimi.
Bulutlara takılmayı denedim;
Bir yıldırımla attı üzerinden.
Dalgalara bıraktım kendimi
kıyı…

derler ki; bir zamanlar züleyha
büyük bir aşk ile bağlanmıştır yusufa
ancak sevgisi onu var etmek için değil
bir tek kendine ait kılmak emeliyle kaplamıştır benliğini
öyle ki bu uğurda iftiralar atmaya kadar vardırmışt…

Hıncına az gelmesin diye dünya, binlerce mevta ekledim adıma...
Kalbimin kavgasıydı aşk... Yağmurun kaygısı... Ben kaybettim kavgamı... Yağmur susuz, kalbim kavgasız kaldı...
Aşk, zaafiyetiydi bütün ruhların... Söz v…

Güneşin yakıcı sıcağına aldırmadan yürüyordu… Yere atılan bir sigara izmariti kadar efkarlıydı başı… “Kent” dedi… Sanki dünyanın diğer adı… Masum yüzüyle aldatan, yutan insanları… “Dünya” dedi… Olabildiği kadar sahte…